Diffuse vervuiling komt overal vandaan en nergens in het bijzonder. Regenwater en smeltwater spoelen over velden, straten, gazons en bouwplaatsen en nemen daarbij meststoffen, olie, pesticiden en sediment mee. Deze mix stroomt vervolgens rechtstreeks in beken, meren en grondwater, zonder door een pijpleiding of zuiveringsinstallatie te gaan.

De term raakte in de jaren zeventig ingeburgerd toen toezichthouders zich realiseerden dat het controleren van fabrieksleidingen en riooluitlaten niet voldoende was. Rivieren waren nog steeds vervuild. De vervuiling was diffuus en werd meegevoerd door afvoerwater van miljoenen kleine bronnen. Landbouw is in veel stroomgebieden de grootste vervuiler, gevolgd door stedelijke afvoer en atmosferische depositie.

Veelvoorkomende bronnen en oplossingen

• Meststoffen en dierlijke mest van landbouwvelden.
• Olie en chemicaliën afkomstig van parkeerterreinen en wegen.
• Sediment afkomstig van bouw- en houtkaplocaties.
• Chemische middelen voor gazons uit woonwijken.
• Mogelijke oplossingen zijn onder andere bufferstroken, regenwatertuinen, bodembedekkende gewassen en straatvegen.

Diffuse vervuiling is moeilijk te reguleren omdat er geen enkele schoorsteen is om als voorbeeld te stellen. De Clean Water Act richt zich op puntbronnen en laat diffuse vervuiling over aan programma's op staats- en lokaal niveau. Vrijwillige maatregelen, kostenverdelingsprogramma's en voorlichtingscampagnes doen veel van het werk. De uitdaging zit hem in de schaal. Miljoenen kleine beslissingen, zoals wat te planten, waar te parkeren en wanneer te bemesten, hebben allemaal invloed op de waterkwaliteit van een hele regio. Het is een probleem waar iedereen aan bijdraagt ​​en waar iedereen aan kan helpen.