Een briefroman wordt verteld aan de hand van een reeks documenten – meestal brieven, maar soms ook dagboekfragmenten, krantenknipsels of elektronische berichten. Het verhaal ontstaat uit de correspondentie zelf.

Samuel Richardsons Pamela en Clarissa vestigden de vorm in het Engels; latere voorbeelden zijn onder andere Goethes The Sorrows of Young Werther, Stokers Dracula en talloze moderne experimenten met e-mails, sms'jes en gemengde media. De methode creëert directheid en intimiteit; lezers hebben het gevoel dat ze meeluisteren naar een privégesprek. Het maakt ook meerdere perspectieven mogelijk wanneer verschillende correspondenten bijdragen, en het kan spanning opwekken door de pauzes en vertragingen tussen de brieven.

Uitdagingen zijn onder meer het behouden van geloofwaardigheid – waarom zouden personages zo gedetailleerd schrijven? – en het vermijden van eentonigheid. Bekwame schrijvers variëren de stemmen, gebruiken de pauzes tussen de documenten voor dramatisch effect en laten de vorm zelf onderdeel van de betekenis worden. De briefroman blijft een flexibel middel om subjectiviteit, onbetrouwbaarheid en de manieren waarop schriftelijke communicatie relaties vormgeeft te onderzoeken.

Wanneer het verhaal van een roman volledig wordt verteld aan de hand van brieven of documenten die de personages produceren, spreekt men van een epistolaire roman.