Denotatie is de letterlijke, woordenboekbetekenis van een woord – de primaire betekenis die het woord aanneemt zonder bijkomende emotionele of culturele invalshoek. Het is de stabiele kern van betekenisgeving.

Het woord 'slang' duidt op een pootloos reptiel. Alle verdere associaties die het woord oproept – verraad, verleiding, elegantie – behoren tot de connotatie. Heldere uiteenzettingen, technische teksten en juridische taal streven ernaar dicht bij de denotatie te blijven, zodat de betekenis ondubbelzinnig blijft. Zelfs in de literatuur moeten schrijvers de denotatie beheersen voordat ze productief met de connotatie kunnen spelen; als de letterlijke betekenis onduidelijk is, drijven de associatieve betekenissen los van elk houvast.

Denotatie is nooit volledig los van de context, maar het is wel het aspect van betekenis dat van bekwame sprekers van een taal wordt verwacht. Woordenboeken proberen dit vast te leggen; vertaalproblemen ontstaan ​​vaak wanneer denotaties in verschillende talen niet overeenkomen. Nauwkeurigheid in denotatie vormt de basis waarop complexere verbale effecten worden gebouwd.

De fundamentele, algemeen aanvaarde betekenis van een woord is de denotatie ervan.