Overheden betalen boeren om maïs te verbouwen. Ze vergoeden een deel van de kosten van zonnepanelen. Ze vergoeden ziekenhuizen voor de behandeling van patiënten zonder ziektekostenverzekering. Deze betalingen zijn subsidies, overdrachten van de overheid aan producenten of consumenten om de kosten te verlagen of de economische activiteit te stimuleren. Ze behoren tot de meest gebruikte instrumenten van het economisch beleid, en tegelijkertijd tot de meest controversiële.

Subsidies zijn gerechtvaardigd wanneer de markt onvoldoende voorziet in iets waardevols. Hernieuwbare energie is een klassiek voorbeeld. Zonne- en windenergie verminderen de vervuiling, maar de voordelen ervan komen de hele samenleving ten goede. Zonder subsidie ​​zouden particuliere bedrijven minder investeren dan maatschappelijk wenselijk is. Subsidies kunnen ook de prijzen voor boeren stabiliseren, waardoor voedsel betaalbaar blijft tijdens slechte oogsten. En ze kunnen beginnende industrieën beschermen totdat ze wereldwijd kunnen concurreren.

Maar subsidies hebben ook een keerzijde. Ze verstoren de markt, stimuleren overproductie en verspilling. Eenmaal ingevoerd zijn ze moeilijk af te schaffen, omdat de begunstigden zich politiek organiseren. Ze kunnen uitgroeien tot een vorm van bedrijfssteun, waarmee goed verbonden bedrijven worden verrijkt. De Wereldhandelsorganisatie probeert landbouwsubsidies te beperken, met beperkt succes. Elke regering beweert ze te verafschuwen, maar elke regering betaalt ze.

Voorbeelden van subsidies

• Prijssteun voor landbouwproducten
• Belastingvoordelen voor hernieuwbare energie
• Woning subsidies en huurondersteuning
• Subsidies voor studieleningen
• Exportsubsidies