De klassieke economie gaat ervan uit dat mensen rationeel kunnen rekenen. Ze wegen kosten en baten af, onthouden alle relevante feiten en kiezen wat hun eigen voordeel maximaliseert. Iedereen die ooit in januari een sportschoolabonnement heeft afgesloten, weet dat dit niet helemaal klopt.

Gedragseconomie neemt het complexe menselijke brein serieus. Het leent inzichten uit de psychologie om te verklaren waarom we te veel uitgeven op de dag dat we ons salaris ontvangen, waarom we vasthouden aan verliesgevende beleggingen en waarom een ​​standaardoptie op een formulier miljoenen mensen ertoe kan aanzetten meer te sparen. Het vakgebied kwam in de jaren 70 tot bloei toen Daniel Kahneman en Amos Tversky systematische vooroordelen in oordelen begonnen te documenteren. Richard Thaler toonde later aan hoe die vooroordelen markten en overheidsbeleid beïnvloeden.

Sommige bevindingen zijn omgezet in praktische instrumenten. Automatische inschrijving voor pensioenregelingen, bijvoorbeeld, maakt op een nuttige manier gebruik van inertie. Andere inzichten zijn minder rooskleurig: bedrijven bedenken abonnementsvalkuilen en verwarrende prijsstellingen omdat ze weten dat consumenten de kleine lettertjes niet zullen lezen.

Kernideeën

• Verliesaversie: verliezen doen ongeveer twee keer zoveel pijn als gelijkwaardige winsten prettig aanvoelen.
• Verankering: het eerste getal dat we zien, verstoort latere schattingen.
• Voorkeur voor het heden: we overschatten de waarde van directe beloningen en onderschatten de waarde van toekomstige beloningen.
• De formulering: hoe een keuze wordt geformuleerd, beïnvloedt onze keuze.