Een CO2-voetafdruk is de totale uitstoot van broeikasgassen door een individu, organisatie, product of evenement. Deze wordt meestal gemeten in tonnen CO2-equivalent, een getal dat verschillende gassen combineert op basis van hun opwarmingspotentieel. Methaan houdt bijvoorbeeld in korte tijd veel meer warmte vast dan koolstofdioxide, waardoor de bijdrage ervan dienovereenkomstig wordt gewogen.

Een ecologische voetafdruk omvat zowel directe als indirecte emissies. Autorijden verbruikt direct brandstof. Het eten van rundvlees brengt emissies met zich mee door de productie van veevoer, ontbossing, de spijsvertering van dieren en transport. Vliegen, het verwarmen van een huis en de aankoop van industriële producten dragen allemaal bij. Het berekenen van een ecologische voetafdruk vereist aannames, en verschillende methoden leveren verschillende resultaten op. Toch is het concept nuttig. Het maakt van een wereldwijd probleem iets meetbaars op persoonlijk of organisatorisch niveau. Bedrijven gebruiken ecologische voetafdrukken om te bepalen waar emissies vandaan komen en waar ze kunnen besparen.

Gemeenschappelijke bronnen

• Vervoer: auto's, vliegtuigen, scheepvaart.
• Voeding: vlees en zuivel, met name rundvlees en lamsvlees.
• Energie: elektriciteit en verwarming.
• Goederen en diensten: productie en afval.

Met CO2-compensatie kunnen mensen en bedrijven betalen voor emissiereducties elders, zoals het planten van bomen of het financieren van hernieuwbare energie. Compensatie is controversieel. Het kan helpen, maar het is geen vervanging voor het verminderen van emissies bij de bron.