Verzekering is een contract dat risico's overdraagt ​​van de ene partij naar de andere. De verzekeringnemer betaalt een premie. In ruil daarvoor stemt de verzekeraar ermee in om bepaalde verliezen te dekken. Het idee is risicospreiding. Veel mensen betalen premies, maar slechts een enkeling lijdt schade. De premies van de velen dekken de claims van de weinigen. Het is een van de oudste financiële uitvindingen, met wortels in de Babylonische kooplieden en het koffiehuis van Lloyd's in het 17e-eeuwse Londen.

Verzekeringen dekken veel risico's. Autoverzekeringen vergoeden schade door aanrijdingen en aansprakelijkheid. Woningverzekeringen dekken brand, diefstal en stormschade. Zorgverzekeringen vergoeden medische kosten. Levensverzekeringen keren uitkeringen uit aan begunstigden na het overlijden van de verzekerde. Bedrijfsverzekeringen dekken aansprakelijkheid, schade aan eigendommen en bedrijfsonderbreking. Elke polis heeft limieten, eigen risico's, uitsluitingen en voorwaarden. De details bepalen wat er daadwerkelijk gedekt is.

Verzekeraars verdienen op twee manieren geld. Ze behalen winst op de verzekeringsactiviteiten wanneer de premies de schadeclaims en kosten overstijgen. Daarnaast verdienen ze beleggingsinkomsten door premies te beleggen totdat de schadeclaims zijn uitbetaald. Een rampjaar kan de winst op de verzekeringsactiviteiten volledig tenietdoen. Daarom kopen verzekeraars herverzekeringen om extreme risico's te spreiden.

Verzekeringsmarkten kunnen falen. Wanneer verzekeraars risico's niet nauwkeurig kunnen inschatten, rekenen ze ofwel te veel en verliezen ze klanten, ofwel te weinig en gaan ze failliet. Klimaatverandering zet het systeem onder druk, waardoor verzekeraars zich terugtrekken uit gebieden die gevoelig zijn voor bosbranden en overstromingen. Verzekeringen werken alleen als risico's meetbaar zijn en voldoende verspreid liggen.