Banken opereren over de grenzen heen, maar de regelgeving is nationaal. Die discrepantie zorgde voor problemen. In de jaren zeventig bedreigden bankfaillissementen in het ene land de stabiliteit van andere landen. Als reactie hierop richtten centrale bankpresidenten uit tien landen in 1974 het Bazelse Comité voor Banktoezicht op. Het comité komt bijeen in Bazel, Zwitserland, en stelt normen vast die landen vrijwillig overnemen.

Het eerste Bazel-akkoord, uit 1988, stelde minimumkapitaalvereisten vast. Banken moesten een kapitaal aanhouden dat ten minste gelijk was aan 8 procent van hun risicogewogen activa. Dat betekende dat een bank met 100 miljoen dollar aan leningen 8 miljoen dollar aan kapitaal moest aanhouden. Het idee was om ervoor te zorgen dat banken verliezen konden opvangen zonder failliet te gaan. Bazel II, uit 2004, verfijnde de regels en stond banken toe interne modellen te gebruiken om risico's te beoordelen. Die aanpak pakte echter averechts uit in 2008, toen die modellen de risico's van hypotheekobligaties onderschatten.

Basel III, overeengekomen in 2010 en gefaseerd ingevoerd in de daaropvolgende tien jaar, verscherpte de kapitaalvereisten, voegde een hefboomratio toe en introduceerde liquiditeitsregels. Banken moeten voldoende hoogwaardige liquide activa aanhouden om een ​​stressscenario van 30 dagen te kunnen doorstaan. Ze moeten ook een contra-cyclische buffer aanhouden die in goede tijden wordt opgebouwd en in slechte tijden kan worden vrijgegeven.

De Bazelse Akkoorden zijn geen wet, maar standaarden. Elk land implementeert ze via eigen regelgeving. De Verenigde Staten, de Europese Unie en andere landen hebben varianten van Bazel III aangenomen, zij het niet identiek. Deze verschillen zijn van belang voor internationale banken.