Botsingstests zijn gecontroleerde aanrijdingen die worden gebruikt om de veiligheid van een voertuig te beoordelen. Ze worden wereldwijd uitgevoerd door overheidsinstanties en onafhankelijke organisaties. In de Verenigde Staten voert de National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) het New Car Assessment Program (NCAP) uit, dat voertuigen beoordeelt op bescherming bij frontale botsingen, zijdelingse botsingen en kantelincidenten. Het Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) voert zijn eigen tests uit, waaronder de small overlap front test, die bijzonder ve veeleisend is.

Bij een crashtest worden instrumenten gebruikt om de krachten op het hoofd, de nek, de borst en de benen te meten. Hogesnelheidscamera's leggen de impact vast met duizenden beelden per seconde. Ingenieurs analyseren de vervorming van de structuur, het moment waarop de airbags zich ontvouwen en de beweging van de poppen. De resultaten worden beoordeeld en gepubliceerd, waarna consumenten ze gebruiken om voertuigen te vergelijken.

De tests hebben auto's veranderd. In de jaren negentig hadden veel auto's een slechte bescherming bij een zijdelingse botsing. Nu zijn zijairbags en een sterkere carrosserie standaard. De small overlap-test, die in 2012 werd geïntroduceerd, bracht zwakke punten in veel auto's aan het licht en leidde tot herontwerpen. Autofabrikanten houden bij het ontwerpen rekening met de resultaten van deze tests, omdat de scores de verkoop beïnvloeden.

Botsingstests zijn niet perfect. Ze simuleren specifieke botsingstypen, niet elk mogelijk ongeluk. Botsingen in de praktijk hebben te maken met andere snelheden, hoeken en voertuiggroottes. Maar de tests hebben duizenden levens gered en ze worden voortdurend verbeterd.