Weidegrond is grasland dat gebruikt wordt voor het grazen van vee. Het is meestal aangeplant en beheerd in plaats van wild, hoewel de grens tussen weidegrond en grasland in droge gebieden vervaagt. Een goede weide bestaat niet alleen uit gras. Het is een mix van grassen, vlinderbloemigen en breedbladige planten die samen zorgen voor een evenwichtige voeding gedurende het hele seizoen.

Het beheren van weilanden is vergelijkbaar met het beheren van gewassen, alleen wordt de oogst door dieren gedaan. De veedichtheid, de rotatielengte en de rustperiodes bepalen of de grasmat productief blijft of tot op de kale grond wordt afgegraasd. Overbegrazing is de klassieke oorzaak van mislukking: dieren blijven te lang op hetzelfde perceel, planten kunnen niet hergroeien en onkruid neemt de overhand. Rotatiebegrazing, waarbij de dieren om de paar dagen worden verplaatst, bootst het patroon van wilde kuddes na en zorgt ervoor dat de planten vitaal blijven.

Veelvoorkomende weidesoorten

• Meerjarig raaigras en witte klaver in gematigde streken
• Bermudagras en bahiagras in warme klimaten
• Luzerne en rode klaver voor een hoog eiwitgehalte.
• Inheemse grassen voor grasland met minimale input.

Goed beheerde weidegrond draagt ​​bij aan de koolstofopslag in de bodem, ondersteunt bestuivers en produceert vlees en melk tegen lagere kosten dan systemen die gebaseerd zijn op graan.