Dwa razy w roku dzień i noc mają mniej więcej taką samą długość na całej Ziemi. Te momenty to równonoce. Słowo to pochodzi z łaciny: aequus oznaczający „równy” i nox oznaczający „noc”. Występują one co roku około 20 marca i 22 września.

Podczas równonocy Słońce znajduje się dokładnie nad równikiem Ziemi. Oś Ziemi nie jest nachylona ani w kierunku Słońca, ani od niego. Terminator, czyli granica między dniem a nocą, biegnie od bieguna do bieguna. Każdy ma około 12 godzin światła dziennego i 12 godzin ciemności.

Równonoce to nie tylko wydarzenia astronomiczne. Wyznaczają one zmieniające się pory roku. Na półkuli północnej równonoc marcowa zwiastuje wiosnę, a równonoc wrześniowa jesień. Na półkuli południowej sytuacja jest odwrotna. Wiele kultur celebruje te zmiany poprzez festiwale i święta.

Równonoce definiują również układ współrzędnych. Równonoc wiosenna, gdzie Słońce przecina równik niebieski, kierując się na północ, jest punktem zerowym rektascensji. Równonoc jesienna to punkt, w którym Słońce przecina równik niebieski, kierując się na południe. Te dwa punkty zakotwiczają sferę niebieską.