Dini dil, ilahi olana ayrılmış alanı sıradan hayattan ayırır. Sıradan hayata ait olan şey ise profan olarak adlandırılır. Bu terim aslen tapınağın dışında anlamına gelir.

Dünyevi mekan, zaman ve nesneler özel ritüel önlemlere gerek kalmadan herkesin kullanımına açıktır. Kutsal olan ise bunun aksine saygı ve kısıtlı erişim gerektirir. Sınır, saflık, konuşma ve davranış kurallarıyla korunur. Sınırın ihlali kutsal değerlere saygısızlık olarak kabul edilir.

Modern seküler toplumlar, dünyevi alanı genişletirken, kamusal alanda kabul görmüş kutsal alanı daraltmaktadır. Ancak, insanlar belirli binalarda seslerini alçalttıklarında veya belirli sembollere kayıtsızca davrandıklarında, bu ayrım kalıntı biçiminde varlığını sürdürmektedir. Antropologlar ve ilahiyatçılar, farklı kültürlerin bu çizgiyi nasıl çizdiğini haritalandırmaya devam etmektedir.

Dünyevi olan illa kötü değildir; sadece kutsal değildir.