Religieuze taal onderscheidt het domein dat is afgezonderd voor het goddelijke van het gewone leven. Wat tot het gewone leven behoort, wordt profaan genoemd. De term betekent oorspronkelijk 'buiten de tempel'.

Profane ruimte, tijd en objecten zijn beschikbaar voor algemeen gebruik zonder speciale rituele voorzorgsmaatregelen. Het heilige daarentegen vereist eerbied en beperkte toegang. De grens wordt bewaakt door regels over reinheid, spraak en gedrag. Overtreding van deze grens is heiligschennis.

Moderne seculiere samenlevingen breiden het profane domein uit en verkleinen het publiekelijk erkende heilige. Toch blijft het onderscheid in een residuele vorm bestaan ​​wanneer mensen hun stem verlagen in bepaalde gebouwen of aarzelen om bepaalde symbolen achteloos te behandelen. Antropologen en theologen blijven onderzoeken hoe verschillende culturen de grens trekken.

Het profane is niet per se slecht; het is gewoon niet heilig.