Η θρησκευτική γλώσσα διακρίνει το βασίλειο που έχει διαχωριστεί για το θείο από την καθημερινή ζωή. Αυτό που ανήκει στην καθημερινή ζωή ονομάζεται βέβηλο. Ο όρος αρχικά σημαίνει έξω από τον ναό.

Ο βέβηλος χώρος, ο χρόνος και τα αντικείμενα είναι διαθέσιμα για κοινή χρήση χωρίς ειδικές τελετουργικές προφυλάξεις. Το ιερό, αντίθετα, απαιτεί σεβασμό και περιορισμένη πρόσβαση. Τα όρια διατηρούνται από κανόνες σχετικά με την αγνότητα, την ομιλία και τη συμπεριφορά. Η παραβίαση των ορίων συνιστά ιεροσυλία.

Οι σύγχρονες κοσμικές κοινωνίες διευρύνουν το βέβηλο βασίλειο και συρρικνώνουν το δημόσια αναγνωρισμένο ιερό. Ωστόσο, η διάκριση παραμένει σε υπολειμματική μορφή κάθε φορά που οι άνθρωποι χαμηλώνουν τη φωνή τους σε ορισμένα κτίρια ή διστάζουν να αντιμετωπίσουν ορισμένα σύμβολα αδιάφορα. Ανθρωπολόγοι και θεολόγοι συνεχίζουν να χαρτογραφούν πώς διαφορετικοί πολιτισμοί χαράσσουν τη διαχωριστική γραμμή.

Το βέβηλο δεν είναι απαραίτητα κακό· απλώς δεν είναι ιερό.