Din öğretmenleri, Tanrı, insanlık ve kurtuluş hakkında yetkili öğretiler formüle eder ve aktarır. Bu öğretiler doktrini oluşturur. Doktrin, bir geleneğe entelektüel şekil ve sınırlar kazandırır.

Doktrinler, ilahi varlığın doğası, kötülüğün kökeni, kurtuluş yolları ve dünyanın kaderi gibi soruları ele alır. Kutsal yazılardan, geleneklerden, akıldan ve deneyimden yola çıkarak oluşturulur, ardından tartışmalar ve konseyler aracılığıyla rafine edilir. Resmi doktrin açıklamaları vaaz verme, eğitim ve disipline rehberlik eder.

Yaşayan gelenekler, doktrini sürekli olarak yeni bağlamlar için yorumlar. Yorumlar keskin bir şekilde farklılaştığında tartışmalar ortaya çıkar. Bazı inananlar doktrini kişisel deneyime veya etik eyleme ikincil görürken, diğerleri doğru doktrini gerçek inancın olmazsa olmazı olarak kabul eder. Her iki durumda da doktrin, dini bir topluluğun ortak sözcük dağarcığını sağlar.

Doktrin olmadan bir gelenek, belirsiz duygulara dönüşme riski taşır.