Religieuze leraren formuleren en verspreiden gezaghebbende leerstellingen over God, de mensheid en de verlossing. Deze leerstellingen vormen de doctrine. De doctrine geeft een traditie intellectuele vorm en grenzen.

Leerstellingen behandelen vragen zoals de aard van het goddelijke, de oorsprong van het kwaad, de middelen tot verlossing en het lot van de wereld. Ze zijn gebaseerd op de Schrift, traditie, rede en ervaring, en worden vervolgens verfijnd door debat en concilies. Officiële leerstellige verklaringen dienen als leidraad voor prediking, onderwijs en tucht.

Levende tradities interpreteren de leer voortdurend in nieuwe contexten. Controverses ontstaan ​​wanneer interpretaties sterk uiteenlopen. Sommige gelovigen beschouwen de leer als ondergeschikt aan persoonlijke ervaring of ethisch handelen; anderen zien de juiste leer als essentieel voor een authentiek geloof. In beide gevallen vormt de leer de gedeelde woordenschat van een religieuze gemeenschap.

Zonder een duidelijke leer dreigt een traditie te verworden tot een vaag sentiment.