Nauczyciele religii formułują i przekazują autorytatywne nauki o Bogu, człowieczeństwie i zbawieniu. Nauki te stanowią doktrynę. Doktryna nadaje tradycji intelektualny kształt i granice.

Doktryny poruszają takie kwestie, jak natura boskości, pochodzenie zła, sposoby odkupienia i przeznaczenie świata. Zaczerpnięte są z Pisma Świętego, tradycji, rozumu i doświadczenia, a następnie udoskonalane poprzez debaty i sobory. Oficjalne oświadczenia doktrynalne stanowią podstawę kaznodziejstwa, edukacji i dyscypliny.

Żywe tradycje nieustannie interpretują doktrynę w nowych kontekstach. Kontrowersje pojawiają się, gdy interpretacje te znacznie się rozchodzą. Niektórzy wierzący traktują doktrynę jako coś drugorzędnego w stosunku do osobistego doświadczenia lub etycznego postępowania; inni uważają, że prawidłowa doktryna jest niezbędna dla autentycznej wiary. W obu przypadkach doktryna stanowi wspólny język wspólnoty religijnej.

Bez doktryny tradycja ryzykuje rozpuszczeniem się w niejasnym sentymentalizmie.