Taoizm, dünyanın bir yolu olduğu gözlemiyle başlar. Tao, bu yoldur; gökyüzünün, yeryüzünün ve on bin şeyin ortaya çıkışını sağlayan, kalıplı ve kendiliğinden bir süreçtir. İnsanlar, bu yola karşı değil, onunla birlikte hareket ettiklerinde gelişirler.

Temel metinler, efsanevi Laozi'ye atfedilen Tao Te Ching ve katı kategorilerden özgürlüğü yücelten öyküler ve argümanlar derlemesi olan Zhuangzi'dir. Her ikisi de zorlama eylemlere ve aşırı çabalara karşı uyarıda bulunur. Genellikle "eylemsizlik" olarak çevrilen Wu wei, pasiflik değil, koşullara o kadar uyumlu bir eylemdir ki, hiçbir sürtüşmeye yol açmaz. Sadelik, alçakgönüllülük ve sert ve saldırgan olan yerine yumuşak ve uysal olanı tercih etme, tekrar eden temalardır.

Dini Taoizm daha sonra ayrıntılı ritüeller, içsel simya ve tanrılar ile ölümsüzlerden oluşan bir panteon geliştirdi. Nefes alma, beslenme ve meditasyon teknikleri uzun ömürlülüğü veya ruhsal aşkınlığı hedefliyordu. Felsefi ve dini olmak üzere iki akım, Batı sınıflandırmalarının bazen izin verdiğinden daha fazla örtüşmüştür.

Sıradan Çin yaşamında Taoist fikirler, doğaya, sağlığa ve insan kontrolünün sınırlarına yönelik tutumları etkilemeye devam ediyor. Bu gelenek, bir doktrin sisteminden ziyade, geliştirilmiş bir duyarlılık olarak kalıyor: evrenin zaten hareket halinde olduğu ve bilgeliğin kişinin bu hareket içindeki yerini bulmaktan ibaret olduğu duygusu.