Taoizm zaczyna się od spostrzeżenia, że ​​świat ma swoją drogę. Tao jest tą drogą – uporządkowanym, spontanicznym procesem, w którym rozwija się niebo, ziemia i dziesięć tysięcy rzeczy. Ludzie rozkwitają, gdy podążają za nią, a nie przeciw niej.

Podstawowymi tekstami są Tao Te Ching, przypisywany legendarnemu Laozi, oraz Zhuangzi, zbiór opowieści i argumentów celebrujących wolność od sztywnych kategorii. Oba ostrzegają przed wymuszonym działaniem i nadmiernym wysiłkiem. Wu wei, często tłumaczone jako „bezczynność”, to nie bierność, lecz działanie tak ściśle dostosowane do okoliczności, że nie powoduje tarcia. Powtarzającymi się tematami są prostota, pokora i preferencja dla łagodności i ustępliwości nad twardością i agresją.

Religijny taoizm rozwinął później rozbudowane rytuały, alchemię wewnętrzną oraz panteon bóstw i nieśmiertelnych. Techniki oddychania, diety i medytacji miały na celu długowieczność lub duchową transcendencję. Te dwa nurty – filozoficzny i religijny – zawsze pokrywały się w większym stopniu, niż pozwalają na to zachodnie klasyfikacje.

W codziennym życiu Chińczyków idee taoistyczne nadal wpływają na stosunek do natury, zdrowia i granic ludzkiej kontroli. Tradycja ta pozostaje mniej systemem doktryn, a bardziej kultywowaną wrażliwością: poczuciem, że wszechświat jest już w ruchu, a mądrość polega na znalezieniu swojego miejsca w tym ruchu.