James-Lange duygu kuramı, duygu deneyiminin, duyguyu uyandıran bir uyarana verilen fizyolojik tepkilerin farkındalığı olduğunu savunur. Titrediğimiz için korkarız; ağladığımız için üzülürüz.

William James ve Carl Lange, 19. yüzyılın sonlarında birbirinden bağımsız olarak bu fikri ortaya attılar. Bu fikir, duygunun önce geldiği ve bedensel ifadenin ardından geldiği yaygın mantık sıralamasını tersine çevirdi. Teoriye göre, farklı duygular farklı bedensel değişim kalıplarıyla ilişkilidir ve bu değişimlerin algılanması duyguyu oluşturur. Teori, bedensel geri bildirim olmadan duygusal deneyimin sönük veya hiç olmayacağını ima eder.

Walter Cannon da dahil olmak üzere eleştirmenler, bedensel değişikliklerin duygular arasında çok benzer ve hislerin hızını açıklayamayacak kadar yavaş olduğunu savundu. Daha sonraki araştırmalar, bedenden gelen geri bildirimin duygusal deneyimi etkilediğini (yüz ifadelerinden gelen geri bildirim ve içsel farkındalık her ikisi de önemlidir) ancak biliş ve değerlendirmenin de önemli roller oynadığını göstermiştir. Çağdaş teoriler genellikle James-Lange'nin bu görüşünü daha karmaşık bir sürecin bir bileşeni olarak ele almaktadır.

Teorinin kalıcı katkısı, bedenin yalnızca duygunun sergilendiği bir sahne olmadığı; duygunun kendisinin bir parçası olduğu iddiasıdır.