Teoria emocji Jamesa-Langego głosi, że doświadczanie emocji to świadomość reakcji fizjologicznych na bodziec wywołujący emocje. Czujemy strach, ponieważ drżymy; czujemy smutek, ponieważ płaczemy.

William James i Carl Lange niezależnie zaproponowali tę ideę pod koniec XIX wieku. Odwróciła ona zdroworozsądkową sekwencję, w której najpierw pojawia się uczucie, a dopiero potem ekspresja cielesna. Zgodnie z teorią, różne emocje są powiązane z różnymi wzorcami zmian cielesnych, a percepcja tych zmian konstytuuje emocję. Teoria sugeruje, że bez sprzężenia zwrotnego z ciała, doświadczenie emocjonalne byłoby blade lub nieobecne.

Krytycy, w tym Walter Cannon, argumentowali, że zmiany w ciele są zbyt podobne w różnych emocjach i zbyt powolne, aby wyjaśnić szybkość odczuwania. Późniejsze badania wykazały, że sprzężenie zwrotne z ciała wpływa na doświadczenie emocjonalne – istotne są zarówno sprzężenie zwrotne twarzy, jak i świadomość interoceptywna – jednak poznanie i ocena również odgrywają istotną rolę. Współczesne teorie często traktują spostrzeżenie Jamesa-Langego jako jeden z elementów bardziej złożonego procesu.

Trwałym wkładem tej teorii jest twierdzenie, że ciało nie jest jedynie sceną, na której wyrażane są emocje; jest ono częścią samych emocji.