İçsel motivasyon, bir davranışı sırf kendi başına gerçekleştirme arzusudur. Aktivite doğası gereği ilgi çekici veya tatmin edicidir; onu sürdürmek için dışsal bir ödüle ihtiyaç duyulmaz.

Oyun oynayan çocuklar, meraklarından dolayı bir sorunun peşinde koşan bilim insanları ve müziğin zevki için pratik yapan müzisyenler içsel motivasyon sergilerler. Öz belirleme teorisi, özerklik, yeterlilik ve ilişkililiği içsel motivasyonu destekleyen psikolojik ihtiyaçlar olarak tanımlar. Bu ihtiyaçlar karşılandığında, katılım daha derin, yaratıcılık daha yüksek ve azim, davranış yalnızca dışsal teşviklerle yönlendirildiği duruma göre daha fazladır.

Dışsal ödüller, kontrol edici olarak algılandıklarında içsel motivasyonu zayıflatabilir. Resim çizmeyi seven bir çocuk, ödül olarak çıkartmalar verilmeye başlandığında daha az resim çizebilir. Bu etki kaçınılmaz değildir; baskı yapmadan yetkinliği onaylayan ödüller, içsel ilgiyle birlikte var olabilir. Özerkliği destekleyen eğitim ve iş yeri ortamları, gözetim ve koşullu ödüllere aşırı derecede dayanan ortamlara göre daha fazla içsel motivasyonu teşvik etme eğilimindedir.

Eylemin kendisi eylemin nedeni olduğunda, motivasyon içseldir.