Intrinsieke motivatie is het verlangen om een ​​gedrag te vertonen omwille van het gedrag zelf. De activiteit is inherent interessant of bevredigend; er is geen externe beloning nodig om het gedrag vol te houden.

Spelende kinderen, wetenschappers die uit nieuwsgierigheid een vraag onderzoeken en muzikanten die oefenen voor het plezier van de muziek zelf, tonen intrinsieke motivatie. De zelfdeterminatietheorie identificeert autonomie, competentie en verbondenheid als de psychologische behoeften die intrinsieke motivatie ondersteunen. Wanneer aan deze behoeften wordt voldaan, is de betrokkenheid groter, de creativiteit hoger en het doorzettingsvermogen groter dan wanneer gedrag alleen door externe prikkels wordt gedreven.

Externe beloningen kunnen de intrinsieke motivatie ondermijnen wanneer ze als controlerend worden ervaren. Een kind dat graag tekent, zal misschien minder tekenen als er stickers als beloning worden gegeven. Dit effect is niet onvermijdelijk; beloningen die competentie bevestigen zonder druk uit te oefenen, kunnen prima samengaan met intrinsieke interesse. Onderwijs- en werkomgevingen die autonomie ondersteunen, bevorderen over het algemeen meer intrinsieke motivatie dan omgevingen die sterk afhankelijk zijn van toezicht en prestatiebeloningen.

Wanneer de handeling zelf de reden voor de handeling is, is de motivatie intrinsiek.