Motywacja wewnętrzna to chęć wykonania danej czynności dla niej samej. Aktywność jest z natury interesująca lub satysfakcjonująca; do jej podtrzymania nie jest wymagana żadna zewnętrzna nagroda.

Bawiące się dzieci, naukowcy poszukujący odpowiedzi z ciekawości i muzycy ćwiczący dla przyjemności słuchania muzyki – to przejawy motywacji wewnętrznej. Teoria samostanowienia identyfikuje autonomię, kompetencje i więzi jako potrzeby psychologiczne wspierające motywację wewnętrzną. Gdy potrzeby te są zaspokojone, zaangażowanie jest głębsze, kreatywność wyższa, a wytrwałość większa niż w przypadku, gdy zachowanie jest motywowane wyłącznie bodźcami zewnętrznymi.

Nagrody zewnętrzne mogą osłabiać motywację wewnętrzną, gdy są postrzegane jako kontrolujące. Dziecko, które uwielbia rysować, może rysować mniej, gdy w zamian za to zaczną używać naklejek. Efekt ten nie jest nieunikniony; nagrody, które potwierdzają kompetencje bez wywierania presji, mogą współistnieć z wewnętrznym zainteresowaniem. Środowiska edukacyjne i zawodowe, które wspierają autonomię, zwykle sprzyjają silniejszej motywacji wewnętrznej niż te, które opierają się na nadzorze i nagrodach warunkowych.

Gdy działanie samo w sobie jest powodem działania, motywacja jest wewnętrzna.