Uykusuzluk, yeterli fırsata rağmen uykuya dalmada, uykuyu sürdürmede veya dinlendirici uyku almada sürekli zorluk çekmektir. Bunun sonucu olarak gündüz yorgunluğu, konsantrasyon bozukluğu ve yaşam kalitesinde azalma görülür.

Akut uykusuzluk genellikle stres veya program bozulmasının ardından ortaya çıkar ve tetikleyici faktör azaldığında düzelir. Kronik uykusuzluk aylarca veya daha uzun süre devam eder ve koşullu uyanıklığı içerebilir; yatağın kendisi uyanıklık ve endişeyle ilişkilendirilir. Katkıda bulunan faktörler arasında kaygı, depresyon, düzensiz programlar, kafein veya alkol kullanımı, tıbbi durumlar ve kötü uyku hijyeni yer alır. Paradoksal olarak, uyumaya zorlama çabası genellikle sorunu sürdürür.

Uykusuzluk için bilişsel-davranışçı terapi, ilk basamak tedavi yöntemidir. Bu terapi, uyaran kontrolünü (yatağı sadece uyku için kullanma), uyku kısıtlamasını, uykuyla ilgili kaygıların bilişsel olarak yeniden yapılandırılmasını ve gevşeme eğitimini içerir. İlaçlar kısa süreli rahatlama sağlayabilir ancak tolerans ve bağımlılık riskleri taşır. Altta yatan tıbbi veya psikiyatrik durumlar mevcut olduğunda, bunların ele alınması çok önemlidir.

Uykusuzluk, ara sıra yaşanan kötü bir geceden daha fazlasıdır. Uykuyla ilgili davranış ve düşüncelerde sistematik değişikliklerle en iyi şekilde çözüme kavuşabilecek, kendi kendini besleyen bir döngüdür.