Bezsenność to uporczywe trudności z zasypianiem, utrzymaniem snu lub uzyskaniem regenerującego snu, pomimo odpowiednich możliwości. Rezultatem jest zmęczenie w ciągu dnia, zaburzenia koncentracji i obniżona jakość życia.

Ostra bezsenność często pojawia się po stresie lub zaburzeniu rytmu dnia i ustępuje wraz ze zmniejszeniem czynnika wywołującego. Przewlekła bezsenność trwa miesiącami lub dłużej i może wiązać się z wymuszonym pobudzeniem – samo łóżko staje się kojarzone z bezsennością i niepokojem. Czynniki sprzyjające to lęk, depresja, nieregularny rytm dnia, spożywanie kofeiny lub alkoholu, schorzenia i zła higiena snu. Paradoksalnie, próba wymuszenia snu często utrwala problem.

Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu bezsenności jest leczeniem pierwszego rzutu. Obejmuje ona kontrolę bodźców (korzystanie z łóżka wyłącznie do snu), ograniczenie snu, poznawczą restrukturyzację niepokojów związanych ze snem oraz trening relaksacyjny. Leki mogą przynieść krótkotrwałą ulgę, ale niosą ze sobą ryzyko tolerancji i uzależnienia. W przypadku ich występowania, kluczowe jest leczenie podstawowych schorzeń medycznych lub psychiatrycznych.

Bezsenność to coś więcej niż tylko sporadycznie źle przespana noc. To samonapędzający się schemat, który najlepiej reaguje na systematyczne zmiany w zachowaniu i myśleniu o śnie.