İnançta ısrarcılık, dayandığı kanıtlar çürütüldükten sonra bile ilk düşünceye bağlı kalma eğilimidir. Bir inanç bir kere kök saldıktan sonra, sökülmeye direnir.

Klasik deneyler, bir başkası hakkında yanlış olduğu sonradan anlaşılan geri bildirimlere dayanarak izlenim oluşturan kişilerin, o kişiyi orijinal geri bildirime uygun olarak değerlendirmeye devam ettiğini göstermiştir. Aynı örüntü sosyal teorilerde, siyasi tutumlarda ve öz değerlendirmelerde de görülmektedir. Bir inancın neden doğru olabileceğini açıklamak, onu güçlendiriyor gibi görünmektedir; destekleyici nedenler üretme eylemi, orijinal verilerin ortadan kaldırılmasından sonra bile varlığını sürdüren bir zihinsel yapı oluşturur.

Bu olgu basit bir inatçılık değil. Hafıza ve muhakemenin işleyiş biçimini yansıtıyor. İnsanlar inançlarıyla tutarlı bilgileri, tutarsız bilgilere göre daha kolay hatırlıyor ve belirsiz kanıtları inançlarını doğrulayacak şekilde yorumluyorlar. Önyargıdan kurtulmak mümkün ancak çaba gerektiriyor: Karşıtını aktif olarak düşünmek veya karşıt inancın nasıl doğru olabileceğini açıklamak, ısrarcılığı azaltabilir.

İnançlar oluşturmak, onlardan vazgeçmekten daha kolaydır. Bu asimetri hem sıradan görüşleri hem de bilimsel ilerlemeyi şekillendirir.