Geloofsvasthoudendheid is de neiging om vast te houden aan een aanvankelijke opvatting, zelfs nadat het bewijs waarop deze gebaseerd was, is ontkracht. Eenmaal geworteld, verzet een overtuiging zich tegen ontworteling.

Klassieke experimenten toonden aan dat mensen die een indruk van iemand vormden op basis van feedback die later onjuist bleek te zijn, die persoon bleven beoordelen op basis van de oorspronkelijke feedback. Hetzelfde patroon zien we bij sociale theorieën, politieke opvattingen en zelfbeoordelingen. Het lijkt erop dat het verklaren waarom een ​​overtuiging waar zou kunnen zijn, deze versterkt; het bedenken van ondersteunende argumenten creëert een mentale structuur die blijft bestaan, zelfs nadat de oorspronkelijke gegevens zijn verwijderd.

Het fenomeen is niet zomaar koppigheid. Het weerspiegelt de manier waarop geheugen en redenering werken. Mensen onthouden informatie die overeenkomt met hun overtuigingen gemakkelijker dan informatie die ermee in tegenspraak is, en ze interpreteren dubbelzinnig bewijs op een manier die hun overtuigingen bevestigt. Het is mogelijk om deze vooringenomenheid te verminderen, maar dat vergt wel moeite: actief nadenken over het tegendeel, of uitleggen hoe de tegengestelde overtuiging waar zou kunnen zijn, kan de volharding verminderen.

Het is gemakkelijker om overtuigingen te vormen dan om ze los te laten. Die asymmetrie beïnvloedt zowel de algemene opinie als de wetenschappelijke vooruitgang.