Trwałość w wierze to tendencja do przywiązywania się do pierwotnej koncepcji, nawet po zdyskredytowaniu dowodów, na których się opierała. Gdy przekonanie się zakorzeni, opiera się wykorzenieniu.

Klasyczne eksperymenty wykazały, że osoby, które wyrobiły sobie opinię o innej osobie na podstawie informacji zwrotnej, którą później uznano za fałszywą, nadal oceniały ją zgodnie z pierwotną informacją zwrotną. Ten sam schemat pojawia się w przypadku teorii społecznych, postaw politycznych i samoocen. Wyjaśnienie, dlaczego dane przekonanie może być prawdziwe, wydaje się je wzmacniać; akt generowania argumentów uzasadniających tworzy strukturę mentalną, która przetrwa usunięcie pierwotnych danych.

Zjawisko to nie jest zwykłym uporem. Odzwierciedla ono sposób działania pamięci i rozumowania. Ludzie łatwiej przywołują informacje zgodne z ich przekonaniami niż informacje sprzeczne, a niejednoznaczne dowody interpretują w sposób potwierdzający te przekonania. Odrzucanie uprzedzeń jest możliwe, ale wymaga wysiłku: aktywne rozważanie przeciwstawnych przekonań lub wyjaśnianie, dlaczego przeciwstawne przekonanie mogłoby być prawdziwe, może osłabić wytrwałość.

Przekonania łatwiej kształtować niż porzucać. Ta asymetria kształtuje zarówno powszechną opinię, jak i postęp naukowy.