Nihai yetkinin, bölgesel birimleri dilediği zaman kurma veya kaldırma yetkisine sahip tek bir merkezi hükümette bulunduğu durumlarda, devlet üniterdir. Bölgesel ve yerel yönetimler yalnızca devredilmiş yetkileri kullanırlar.

Dünyadaki devletlerin çoğu, Fransa, Japonya ve Birleşik Krallık (son dönemdeki yetki devrine rağmen) dahil olmak üzere üniterdir. Merkezileşme, tek tip standartlar ve daha basit hesap verebilirlik sağlayabilir. Ancak bölgesel çeşitliliği göz ardı edebilir ve merkezi, yerel düzeyde daha iyi alınacak kararlarla aşırı yükleyebilir.

Üniter devletler bazen federasyon haline gelmeden de önemli ölçüde yetki devredebilirler, çünkü merkez, gücü geri alma yasal hakkını saklı tutar. Siyasi uygulama, anayasa teorisi izin verse bile, yetki devrini geri almayı zorlaştırabilir. Üniter ve federal tasarım arasındaki seçim, tarih, büyüklük, çeşitlilik ve anayasa yazanların tercihlerini yansıtır.

• Tek bir merkezi otorite nihai güce sahiptir.
• Bölgesel yetkiler anayasal olarak güvence altına alınmamış, devredilmiştir.
• Dünya çapında devlet örgütlenmesinin yaygın biçimi
• Hâlâ önemli ölçüde idari ademi merkeziyetçiliği içerebilir.