Saklı yetkiler, Onuncu Değişiklik uyarınca eyaletler tarafından saklı tutulan yetkilerdir. Değişiklikte şöyle denir: Anayasa tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne devredilmeyen veya eyaletlere yasaklanmayan yetkiler, sırasıyla eyaletlere veya halka saklı tutulmuştur. Saklı yetkiler, eyaletlerin yetki payıdır. Varsayılan yetkilerdir. Anayasa federal hükümete bir yetki vermezse, bu yetki eyaletlerde kalır.

Saklı yetkiler geniştir. Bunlar arasında polis gücü, eğitim, sağlık, güvenlik ve sosyal yardım yer alır. Eyaletler evlilik, boşanma, mülkiyet ve sözleşmeleri düzenler. Okulları ve hapishaneleri yönetirler. Doktorlara, avukatlara ve sürücülere lisans verirler. Federal hükümetin genel polis gücü yoktur. Sadece Anayasa'nın kendisine verdiği alanları düzenleyebilir. İşte fark budur. Federal hükümet sınırlıdır. Eyaletler ise genel yetkilere sahiptir.

Yetkilerin saklı tutulmasına ilişkin örnekler

• Eğitim: Devlet okulları eyaletler tarafından yönetilir.
• Sağlık: Hastaneler ve sigortalar eyaletler tarafından düzenlenir.
• Güvenlik: Eyaletler yangın ve bina yönetmeliklerini belirler.
• Sosyal yardım: Devletler birçok programı yönetir.
• Evlilik ve boşanma: Aile hukuku eyaletler tarafından belirlenir.

Saklı yetkiler mutlak değildir. Federal hükümet, federal yetki alanlarında eyalet yasalarını geçersiz kılabilir. Federal fonlamaya şartlar getirebilir. Eyaletler arası ticareti etkileyen faaliyetleri düzenlemek için Ticaret Maddesini kullanabilir. Saklı yetki ile federal yetki arasındaki çizgi tartışmalıdır. Yüksek Mahkeme bu çizginin nerede olduğunu belirler. United States v. Lopez ve NFIB v. Sebelius gibi davalar federal yetkiyi sınırlamıştır. Diğerleri ise genişletmiştir. Onuncu Değişiklik, eyaletlerin sadece idari birimler olmadığını hatırlatır. Onlar egemen hükümetlerdir. Kendi anayasaları, yasama organları ve mahkemeleri vardır. Demokrasinin laboratuvarlarıdırlar. Halkla daha yakındırlar. Saklı yetkiler bu rolü korur. Federal yetki üzerinde bir denetim mekanizmasıdır. Yerel kontrolün garantisidir.