Genel refah, bir bütün olarak halkın ortak iyiliği veya refahıdır. Bu ifade ABD Anayasası'nda iki kez geçmektedir. Birincisi Giriş bölümünde: "Genel refahı teşvik etmek"; ikincisi ise Madde I, Bölüm 8'de: "Kongre, genel refahı sağlamak için vergi koyma ve toplama yetkisine sahip olacaktır." Bu ifade geniş kapsamlıdır ve tartışmalıdır. Genel refah olarak ne sayılır? Kim karar verir?

James Madison, genel refah maddesinin ayrı bir yetki devri olmadığını, vergilendirme yetkisine bir sınırlama getirdiğini savundu. Kongre, yalnızca genel refah amaçları için vergi alabilirdi, yerel veya hizipsel çıkarlar için değil. Alexander Hamilton ise buna katılmadı. Maddenin Kongre'ye ulusal amaçlar için harcama yapma konusunda geniş yetki verdiğini savundu. Tartışma devam ediyor. Yüksek Mahkeme genellikle Hamilton'ın tarafını tuttu. Harcama yetkisi geniştir. Kongre, genel refahı teşvik ettiğini düşündüğü hemen hemen her amaç için harcama yapabilir.

Pratikte genel refah

• Sosyal Güvenlik ve Medicare.
• Eyaletler arası otoyollar ve altyapı.
• Eğitim ve araştırma fonlaması.
• Halk sağlığı ve güvenliği programları.
• Ulusal savunma ve iç güvenlik.

Genel refah maddesi, modern idari devletin temelidir. Sağlık, eğitim ve sosyal yardımlara yapılan federal harcamaları haklı çıkarır. Eleştirmenler, bu maddenin çok fazla genişletildiğini ve Kongre'ye her şeyi yapma yetkisi verdiğini söylüyor. Savunucuları ise modern bir ulus için gerekli olduğunu savunuyor. İfade belirsizdir. Bu, hem gücü hem de zayıflığıdır. Esnekliğe izin verir, ancak aynı zamanda kötüye kullanıma da olanak tanır. Genel refah asil bir amaçtır, ancak aynı zamanda sınırsız yetki de verir. Anlamı üzerindeki tartışma, hükümetin büyüklüğü ve kapsamı üzerindeki bir tartışmadır. İki yüzyıldan fazla süredir devam eden bu tartışma, sona erme belirtisi göstermemektedir.