Dobrobyt ogólny to dobro wspólne lub dobrobyt całego narodu. Fraza ta pojawia się dwukrotnie w Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Znajduje się w Preambule: promowanie dobrobytu ogólnego. Znajduje się w Artykule I, Sekcji 8: Kongres ma prawo nakładać i pobierać podatki w celu zapewnienia dobrobytu ogólnego. Fraza ta jest szeroka. Jest również przedmiotem sporów. Co uznaje się za dobrobyt ogólny? Kto o tym decyduje?

James Madison argumentował, że klauzula dotycząca dobrobytu ogólnego nie stanowi odrębnego uprawnienia. Stanowiła ograniczenie uprawnień podatkowych. Kongres mógł nakładać podatki wyłącznie na cele dobrobytu ogólnego, a nie na korzyści lokalne lub frakcyjne. Alexander Hamilton się z tym nie zgadzał. Argumentował, że klauzula ta daje Kongresowi szerokie uprawnienia do wydawania pieniędzy na cele ogólnokrajowe. Debata trwa. Sąd Najwyższy generalnie opowiedział się po stronie Hamiltona. Uprawnienia nabywcze są szerokie. Kongres może wydawać pieniądze na niemal każdy cel, który uzna za sprzyjający dobrobytowi ogólnemu.

Dobrobyt ogólny w praktyce

• Ubezpieczenia społeczne i Medicare.
• Autostrady międzystanowe i infrastruktura.
• Finansowanie edukacji i badań.
• Programy zdrowia publicznego i bezpieczeństwa.
• Obrona narodowa i bezpieczeństwo wewnętrzne.

Klauzula powszechnego dobrobytu stanowi podstawę nowoczesnego państwa administracyjnego. Uzasadnia ona federalne wydatki na opiekę zdrowotną, edukację i opiekę społeczną. Krytycy twierdzą, że została ona rozciągnięta za daleko. Twierdzą, że pozwala Kongresowi działać na wszelkie możliwe sposoby. Obrońcy twierdzą, że jest niezbędna dla nowoczesnego państwa. To sformułowanie jest niejasne. To jego siła i słabość. Pozwala na elastyczność. Pozwala również na nadużycia. Powszechny dobrobyt to szlachetny cel. Jest to również czek in blanco. Debata nad jej znaczeniem to debata nad rozmiarem i zakresem działania rządu. To debata, która trwa od ponad dwóch stuleci i nic nie wskazuje na jej zakończenie.