Egemen devletler bazen bağımsızlıklarını korurken sınırlı ortak kurumlar oluşturan gevşek bir birlik kurarlar. Bu düzenlemeye konfederasyon denir. Merkezi otorite yalnızca yetki devri yoluyla var olur ve genellikle geri çekilebilir.

Tarihsel örnekler arasında erken dönem Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Konfederasyon Maddeleri dönemi ve federasyona dönüşmeden önceki İsviçre konfederasyonu yer almaktadır. Üye devletler, merkezi kararları geçersiz kılma veya ayrılma hakkını saklı tutar. Merkezdeki karar alma süreçleri genellikle oy birliği veya nitelikli çoğunluk gerektirir ki bu da tıkanıklığa yol açabilir.

Konfederasyonlar genellikle karşılıklı savunma veya ekonomik koordinasyon amacıyla kurulur ve gevşek yapı yetersiz kaldığında dağılır veya federasyonlara dönüşür. Avrupa Birliği, daha bütünleşik özelliklerin yanı sıra bazı konfederal özellikler de sergiler. Bir federasyondan en önemli farkı, üyelerin kalan egemenliği ve bireyler üzerindeki doğrudan merkezi otoritenin zayıflığıdır.

Bir konfederasyonun merkezi organları vatandaşlardan ziyade eyaletler üzerinde etkide bulunur.