Faydacılık, doğru eylemin genel mutluluğu veya faydayı en üst düzeye çıkaran eylem olduğunu savunur. Jeremy Bentham ve John Stuart Mill, bu kuramın klasik savunucularıdır. Bentham, zevk ve acının tek içsel iyilik ve kötülük olduğunu ve en çok sayıda insanın en büyük mutluluğunu hedeflememiz gerektiğini savundu. Mill, kuramı daha da geliştirerek, daha yüksek ve daha düşük zevkleri birbirinden ayırdı ve entelektüel ve ahlaki zevklerin üstün olduğunu savundu. Faydacılık, sonuççu bir kuramdır. Eylemleri niyetlerine veya kurallarına göre değil, sonuçlarına göre değerlendirir. Aynı zamanda evrensel bir kuramdır. Sadece kendi veya grubumuzun mutluluğunu değil, herkesin mutluluğunu eşit olarak dikkate almamızı gerektirir.

Faydacılık, ekonomi, kamu politikası ve etik alanlarında etkili olmuştur. Maliyet-fayda analizini ve refah ekonomisini temel alır. Ayrıca eleştirilmiştir. Eleştirmenler, bireylerin daha büyük iyilik için feda edilmesini haklı çıkarabileceğini, çok talepkar olduğunu ve hakları ve adaleti göz ardı ettiğini savunurlar. Savunucuları ise, doğru anlaşıldığında faydacılığın, genel mutluluğu teşvik ettiği için haklara ve adalete saygı duyduğunu savunurlar. Varyantları arasında bireysel eylemleri değerlendiren eylem faydacılığı ve kuralları değerlendiren kural faydacılığı bulunur. Tercih faydacılığı, zevki en üst düzeye çıkarmaktan ziyade tercihleri ​​tatmin etmeye odaklanır. Faydacılar ve eleştirmenleri arasındaki tartışma devam etmektedir.

Faydacılığın türleri

• Eylem. Her eylemi sonuçlarına göre değerlendirin.
• Kural. Kuralları sonuçlarına göre değerlendirin.
• Tercih. Tercihlerin karşılanmasını en üst düzeye çıkarın.
• Hedonistik. Zevki en üst düzeye çıkarın ve acıyı en aza indirin.

Faydacılık, egoizmle aynı şey değildir. Egoizm, bireyin kendi mutluluğunu arar. Faydacılık ise herkesin mutluluğunu eşit şekilde arar.