Epikuros, Atina'da Bahçe adında bir okul açtı. O dönem için alışılmadık bir durum olarak, kadınları ve köleleri de kabul ediyordu. Amaç, zevk düşkünlüğü değil, huzurdu. Epikuros için zevk, lüksün peşinde koşmak değil, acı ve rahatsızlığın yokluğu anlamına geliyordu. Basit bir yemek, iyi bir arkadaşlık ve korkudan uzak olmak yeterliydi. En büyük zevk, sakin bir zihin durumu olan ataraksiya ve bedensel acıdan kurtulma olan aponia idi.

Epikürcülük sıklıkla hedonizmle karıştırılır. Epikür, aşırıya kaçmanın acıya yol açtığı konusunda uyarıda bulunmuştur. İyi bir yaşamın yolu olarak ölçülülüğü, dostluğu ve felsefeyi önermiştir. Ölüm konusunda ise, bunun bizim için hiçbir şey ifade etmediğini savunmuştur: Biz var olduğumuzda ölüm yoktur; ölüm var olduğunda biz yokuz. Ölüm korkusu irrasyoneldir ve hayatı mahveder. Ayrıca Demokritos'u takip ederek, evrenin atomlardan ve boşluktan oluştuğunu savunan bir tür atomculuğu da desteklemiştir. Tanrılar, eğer varsa, insan işlerine müdahale etmezler. Romalı şair Lucretius, Epikürcü felsefeyi "Şeylerin Doğası Üzerine" adlı eserinde açıklamış ve bu eser modern bilim ve seküler düşünceyi etkilemiştir.

Epikürcü prensipler

• Haz. Acı ve rahatsızlığın yokluğu.
• Ölçülülük. Aşırılıktan kaçının, çünkü aşırılık acı getirir.
• Dostluk. Mutluluğun başlıca kaynağı.
• Ölüm. Korkulacak bir şey yok, çünkü henüz yaşanmadı.

Epikürcülük pratik bir felsefedir. Sadece doğru düşünmeyi değil, iyi yaşamayı da sorar.