Epikur otworzył w Atenach szkołę zwaną Ogrodem. Przyjmowała kobiety i niewolników, co było nietypowe w tamtych czasach. Celem nie była rozkosz, lecz spokój. Przyjemność, dla Epikura, oznaczała brak bólu i niepokoju, a nie pogoń za luksusem. Wystarczył prosty posiłek, dobre towarzystwo i wolność od strachu. Największą przyjemnością była ataraksja, stan spokoju ducha, oraz aponia, wolność od bólu fizycznego.

Epikureizm jest często błędnie rozumiany jako hedonizm. Epikur ostrzegał przed nadmiernym pobłażaniem sobie, ponieważ prowadzi ono do cierpienia. Zalecał umiarkowanie, przyjaźń i filozofię jako drogę do dobrego życia. Mówiąc o śmierci, argumentował, że nie ma ona dla nas znaczenia: kiedy jesteśmy, śmierć nie istnieje; kiedy jest, nas nie ma. Strach przed śmiercią jest irracjonalny i rujnuje życie. Popierał również pewną formę atomizmu, idąc za Demokrytem, ​​twierdząc, że wszechświat składa się z atomów i pustki. Bogowie, jeśli istnieją, nie ingerują w sprawy ludzkie. Lukrecjusz, rzymski poeta, wyłożył filozofię epikurejską w dziele O naturze rzeczy, które wpłynęło na nowożytną naukę i myśl świecką.

Zasady epikurejskie

• Przyjemność. Brak bólu i zakłóceń.
• Umiar. Unikaj nadmiaru, który przynosi ból.
• Przyjaźń. Podstawowe źródło szczęścia.
• Śmierć. Nie ma się czego obawiać, skoro nikt tego nie doświadcza.

Epikureizm to filozofia praktyczna. Pyta, jak dobrze żyć, a nie tylko jak poprawnie myśleć.