Epicurus stichtte in Athene een school genaamd de Tuin. Vrouwen en slaven werden er toegelaten, wat ongebruikelijk was voor die tijd. Het doel was niet genot, maar rust. Plezier betekende voor Epicurus de afwezigheid van pijn en onrust, niet het najagen van luxe. Een eenvoudige maaltijd, goed gezelschap en vrijheid van angst waren voldoende. Het hoogste plezier was ataraxia, een kalme gemoedstoestand, en aponia, vrijheid van lichamelijke pijn.

Epicureïsme wordt vaak verkeerd begrepen als hedonisme. Epicurus waarschuwde voor overdaad, omdat dit tot pijn leidt. Hij beval matigheid, vriendschap en filosofie aan als de weg naar een goed leven. Over de dood betoogde hij dat deze niets voor ons betekent: wanneer wij er zijn, is de dood er niet; wanneer de dood er is, zijn wij er niet. Angst voor de dood is irrationeel en verwoest het leven. Hij onderschreef ook een vorm van atomisme, in navolging van Democritus, die stelde dat het universum bestaat uit atomen en leegte. De goden, als ze al bestaan, grijpen niet in in menselijke aangelegenheden. Lucretius, een Romeinse dichter, zette de epicureïsche filosofie uiteen in 'Over de aard der dingen', een werk dat de moderne wetenschap en het seculiere denken heeft beïnvloed.

Epicureïsche principes

• Pleasure. De afwezigheid van pijn en verstoring.
• Matiging. Vermijd overdaad, want dat veroorzaakt pijn.
• Vriendschap. Een primaire bron van geluk.
• De dood. Niets te vrezen, want je ervaart het niet.

Het epicureïsme is een praktische filosofie. Het stelt de vraag hoe je goed kunt leven, niet alleen hoe je correct kunt denken.