Ad hominem, argümanı değil, kişiyi hedef alan bir mantık hatasıdır. İddiayı ele almazsınız. İddia sahibine saldırırsınız. Aptal, önyargılı veya ikiyüzlü olduklarını söylersiniz. Saldırı, argümanın doğruluğuyla ilgisizdir. Yalancı bile doğruyu söyleyebilir. Aptal bile haklı olabilir.

Bu terim Latince'de "kişiye yönelik" anlamına gelir. Bu mantık hatası çeşitli biçimlerde karşımıza çıkar. Hakaret içeren ad hominem, kişiye hakaret eder. Durumsal ad hominem, kişinin içinde bulunduğu koşullara işaret eder. Tu quoque ad hominem ise kişiyi ikiyüzlülükle suçlar. Her üçü de tartışmadan kaçınır. Konuyu kişiye kaydırırlar.

Ad hominem örnekleri

• Ekonomiyi anlamak için çok gençsin.
• Bu politikayı yalnızca ondan fayda gördüğünüz için destekliyorsunuz.
• Sigara içmeyi eleştiriyorsunuz, ama eskiden siz de sigara içiyordunuz.
• Kendisi hüküm giymiş bir suçlu, bu yüzden ifadesinin hiçbir değeri yok.
• O bir kadın, dolayısıyla bu konuda objektif olamaz.

Ad hominem (kişiye yönelik saldırı) caziptir. Bir argümanı savunmaktan ziyade bir kişiye saldırmak daha kolaydır. Duygulara hitap eder. Kalabalığı harekete geçirir. Akıl yürütmenin zorluğunu ortadan kaldırır. Ancak bu bir mantık hatasıdır. Tartışmacının karakteri, argümandan ayrıdır. Kötü bir insan iyi bir argüman ortaya koyabilir. İyi bir insan kötü bir argüman ortaya koyabilir. Argüman kendi değerine göre ayakta kalır veya düşer. İlke budur. Uygulamada, karakter mahkemelerde ve seçimlerde önemlidir. Güvenilirlik önemlidir. Ancak güvenilirlik gerçekle aynı şey değildir. Ad hominem saldırısı, gerçeğin yerine karakteri koymaya çalışır. Başarısız olur. Argüman kalır. Cevaplanmalıdır.