Een ad hominem-drogreden is een aanval op de persoon in plaats van op het argument. Je gaat niet in op de bewering zelf, maar valt de persoon aan die de bewering doet. Je zegt dat diegene dom, bevooroordeeld of hypocriet is. De aanval is irrelevant voor de waarheid van het argument. Zelfs een leugenaar kan de waarheid spreken. Zelfs een dwaas kan gelijk hebben.

De term is Latijn voor 'naar de persoon'. De drogreden komt in verschillende vormen voor. Een ad hominem-drogreden beledigt de persoon. Een ad hominem-drogreden op basis van omstandigheden wijst op de omstandigheden van de persoon. Een ad hominem-drogreden op basis van 'tu quoque' beschuldigt de persoon van hypocrisie. Alle drie vermijden het eigenlijke argument. Ze veranderen het onderwerp en richten zich op de persoon.

Ad hominem voorbeelden

• Je bent te jong om economie te begrijpen.
• Je steunt dat beleid alleen omdat je er zelf baat bij hebt.
• Je bekritiseert roken, maar je hebt zelf vroeger gerookt.
• Hij is een veroordeelde crimineel, dus zijn getuigenis is waardeloos.
• Omdat ze een vrouw is, kan ze hier niet objectief over oordelen.

Een ad hominem-argument is verleidelijk. Het is makkelijker om een ​​persoon aan te vallen dan een argument. Het speelt in op emoties. Het mobiliseert de massa. Het vermijdt de harde arbeid van redeneren. Maar het is een drogreden. Het karakter van de argumentator staat los van het argument. Een slecht persoon kan een goed argument aanvoeren. Een goed persoon kan een slecht argument aanvoeren. Het argument staat of valt met zijn eigen verdiensten. Dat is het principe. In de praktijk is karakter belangrijk in rechtszalen en bij verkiezingen. Geloofwaardigheid is relevant. Maar geloofwaardigheid is niet hetzelfde als waarheid. Een ad hominem-aanval probeert waarheid te vervangen door karakter. Dat lukt niet. Het argument blijft bestaan. Het moet beantwoord worden.