Bağımlılık, zararlı sonuçlara rağmen bir maddeye veya davranışa zorlayıcı bir şekilde yönelme ile karakterize edilen bir durumdur. Kişi, sağlığına, ilişkilerine, işine ve öz saygısına zarar verse bile, maddeyi veya aktiviteyi aramaya devam eder.

Nörobiyolojik olarak, bağımlılık yapan ilaçlar beynin ödül devrelerini, özellikle de normalde hayatta kalmayla ilgili davranışları pekiştiren dopamin yollarını ele geçirir. Tekrarlanan maruz kalma toleransa (aynı etki için daha fazla maddeye ihtiyaç duyulması) ve bağımlılığa yol açar, böylece kullanım durdurulduğunda yoksunluk belirtileri ortaya çıkar. İstek, vücut ilacı temizledikten çok sonra bile, koşullu ipuçları ve beyin devrelerindeki kalıcı değişiklikler tarafından yönlendirilerek devam edebilir. Kumar gibi davranışsal bağımlılıklar, örtüşen sistemleri aktive eder.

Madde kullanan herkes bağımlı olmaz. Genetik yatkınlık, erken dönem stresi, ruh sağlığı sorunları ve sosyal çevre risk üzerinde etkili faktörlerdir. Tedavi yaklaşımları arasında yoksunluk belirtilerini hafifletmek veya ilaç etkilerini engellemek için ilaç tedavisi, alışkanlıkları ve başa çıkma stratejilerini değiştirmek için bilişsel-davranışçı terapi ve yapı ve sorumluluk sağlayan karşılıklı yardım grupları yer alır. Nüks yaygındır ve ahlaki bir başarısızlık olarak değil, kronik seyrin bir parçası olarak görülmelidir.

Bağımlılık, madde veya davranışın hayatı düzenleyici ilke haline gelene kadar yaşamı daraltır. İyileşme ise o yaşamı yavaş yavaş yeniden genişletmektir.