Dil asla tekdüze değildir. Lehçe, belirli bir bölgeye veya sosyal gruba özgü bir dil çeşididir. Kendine özgü kelime dağarcığı, telaffuz ve bazen de gramer kalıplarını içerir. Aynı dilin farklı lehçelerini konuşanlar genellikle birbirlerini anlayabilirler, ancak farklılıklar hemen fark edilebilir.

Lehçeler coğrafi izolasyon, sosyal ayrışma ve tarihsel yerleşim düzenleri yoluyla gelişir. Standart bir dilin daha düşük kalitedeki versiyonları değillerdir; kendi kurallarına sahip sistematik çeşitlerdir. "Standart" lehçe kavramı, dilbilimsel olmaktan ziyade büyük ölçüde sosyal ve politik bir kurgudur. Edebiyatta, lehçe özenle ve doğru bir şekilde ele alındığında özgünlüğü, sosyal konumu veya bölgesel kimliği aktarabilir.

Lehçelere yönelik tutumlar genellikle daha geniş sosyal hiyerarşileri yansıtır. Bazı lehçeler prestijlidir; diğerleri ise damgalanmıştır. Dilbilimciler, dilsel çeşitliliği korumak ve dilin nasıl değiştiğini anlamak için lehçeleri belgelendirirler. Günlük konuşanlar için lehçe, büyüdükleri dilin biçimidir; toplulukları içinde düşünce ve sosyal bağlantı kurmanın doğal aracıdır.