Język nigdy nie jest jednolity. Dialekt to odmiana języka charakterystyczna dla danego regionu lub grupy społecznej. Obejmuje on specyficzne słownictwo, wymowę, a czasem także wzorce gramatyczne. Osoby posługujące się różnymi dialektami tego samego języka zazwyczaj mogą się wzajemnie zrozumieć, choć różnice mogą być natychmiast zauważalne.

Dialekty rozwijają się poprzez izolację geograficzną, separację społeczną i historyczne wzorce osadnictwa. Nie są one gorszymi wersjami języka standardowego; są to systematyczne odmiany z własnymi regułami. Pojęcie „standardowego” dialektu jest w dużej mierze konstrukcją społeczną i polityczną, a nie językową. W literaturze dialekt może być wyrazem autentyczności, pozycji społecznej lub tożsamości regionalnej, jeśli jest traktowany z należytą starannością i dokładnością.

Postawy wobec dialektów często odzwierciedlają szersze hierarchie społeczne. Niektóre odmiany cieszą się prestiżem, inne są stygmatyzowane. Językoznawcy dokumentują dialekty, aby zachować różnorodność językową i zrozumieć, jak język się zmienia. Dla osób posługujących się dialektem na co dzień dialekt to po prostu forma języka, z którą dorastali – naturalny nośnik myśli i więzi społecznych w obrębie społeczności.