Taal is nooit uniform. Een dialect is een variant van een taal die kenmerkend is voor een bepaalde regio of sociale groep. Het omvat een onderscheidende woordenschat, uitspraak en soms grammaticale structuren. Sprekers van verschillende dialecten van dezelfde taal kunnen elkaar meestal wel verstaan, hoewel de verschillen direct merkbaar kunnen zijn.

Dialecten ontstaan ​​door geografische isolatie, sociale scheiding en historische vestigingspatronen. Het zijn geen mindere versies van een standaardtaal; het zijn systematische varianten met hun eigen regels. Het idee van een 'standaard' dialect is grotendeels een sociaal en politiek construct, en niet zozeer een taalkundig concept. In de literatuur kan een dialect, mits zorgvuldig en nauwkeurig gebruikt, authenticiteit, sociale positie of regionale identiteit overbrengen.

De houding ten opzichte van dialecten weerspiegelt vaak bredere sociale hiërarchieën. Sommige varianten worden als prestigieus beschouwd; andere worden gestigmatiseerd. Taalkundigen documenteren dialecten om de taaldiversiteit te behouden en te begrijpen hoe taal verandert. Voor alledaagse sprekers is dialect simpelweg de vorm van de taal waarmee ze zijn opgegroeid – het natuurlijke middel voor denken en sociale interactie binnen hun gemeenschap.