1215'te İngiliz baronları Kral John'u yetkisine yazılı bir sınır koymaya zorladılar. Magna Carta veya Büyük Şart, feodal şikayetleri ele aldı, özgür insanların belirli haklarını korudu ve kralın hukuka tabi olduğunu belirledi.

Orijinal maddelerinin çoğu, on üçüncü yüzyıla özgü konuları ele alıyordu ve daha sonra revize edildi veya yürürlükten kaldırıldı. Birkaç ilke—özellikle adil yargılama ve vergilendirmeye rıza ile ilgili olanlar—İngiltere'de ve kolonilerinde daha sonraki anayasal mücadelelerde defalarca gündeme getirildi.

Bu belgenin sembolik önemi yüzyıllar boyunca arttı. 17. yüzyıldaki kraliyet mutlakiyetçiliğine karşı çıkanlar ve 18. yüzyıldaki Amerikan devrimcileri, onu yöneticileri kısıtlayan eski bir anayasanın kanıtı olarak gösterdiler. Orijinal metinler günümüze kadar ulaşmış olup, ortaçağ bağlamı modern anayasacılıktan oldukça farklı olsa da, hukuk geleneğinin temel belgeleri olarak kabul edilmektedir.

• 1215 tarihli tüzük, İngiliz kraliyetinin yetkilerini sınırlandırmaktadır.
• Baronlara ait ve hukuki şikayetler ele alındı.
• Daha sonra anayasal bir dönüm noktası olarak yorumlandı.
• Günümüze ulaşan kopyalar, simgesel hukuk belgeleridir.