In 1215 dwongen Engelse baronnen koning Jan een schriftelijke beperking van zijn macht te accepteren. De Magna Carta, of het Grote Handvest, behandelde feodale grieven, beschermde bepaalde rechten van vrije mannen en stelde vast dat de koning aan de wet onderworpen was.

De meeste oorspronkelijke bepalingen hadden betrekking op specifieke kwesties uit de dertiende eeuw en werden later herzien of verworpen. Enkele principes – met name die betreffende een eerlijk proces en instemming met belastingheffing – werden herhaaldelijk aangehaald in latere constitutionele conflicten in Engeland en zijn koloniën.

Het symbolische belang van het handvest groeide door de eeuwen heen. Tegenstanders van het koninklijk absolutisme in de zeventiende eeuw en Amerikaanse revolutionairen in de achttiende eeuw haalden het aan als bewijs van een oude grondwet die de macht van heersers beperkte. Originele versies zijn bewaard gebleven en worden beschouwd als fundamentele documenten van de juridische traditie, ook al verschilt hun middeleeuwse context sterk van het moderne constitutionalisme.

• Handvest uit 1215 dat de macht van de Engelse koning beperkt.
• Behandelde grieven van de adel en de wet.
• Later geïnterpreteerd als een constitutionele mijlpaal.
• De overgebleven exemplaren zijn iconische juridische documenten.