W 1215 roku angielscy baronowie zmusili króla Jana do przyjęcia pisemnego ograniczenia jego władzy. Magna Carta, czyli Wielka Karta Swobód, rozwiązywała problemy feudalne, chroniła pewne prawa ludzi wolnych i ustanawiała, że ​​król podlega prawu.

Większość jej pierwotnych klauzul dotyczyła konkretnych kwestii XIII wieku i została później zrewidowana lub odrzucona. Kilka zasad – zwłaszcza dotyczących należytego procesu i zgody na opodatkowanie – było wielokrotnie przywoływanych w późniejszych sporach konstytucyjnych w Anglii i jej koloniach.

Symboliczne znaczenie Karty rosło z biegiem wieków. Przeciwnicy absolutyzmu królewskiego w XVII wieku i amerykańscy rewolucjoniści w XVIII wieku powoływali się na nią jako na dowód istnienia starożytnej konstytucji ograniczającej władców. Oryginalne zapisy przetrwały i są traktowane jako fundamentalne dokumenty tradycji prawnej, mimo że ich średniowieczny kontekst znacznie różni się od współczesnego konstytucjonalizmu.

• Karta z 1215 r. ograniczająca angielską władzę królewską
• Rozpatrywano skargi baronialne i prawne
• Później interpretowane jako punkt orientacyjny konstytucji
• Zachowane kopie są kultowymi artefaktami prawnymi