Tuğla işçiliği, tuğlaların harçla döşenmesiyle yapılan bir yapıdır. En eski ve hala en yaygın yapı yöntemlerinden biridir. Tuğla, yüksek basınç dayanımına sahip, dayanıklı ve modüler, pişmiş kilden yapılmış dikdörtgen bir bloktur. Bir tuğla ustası, tuğlaları "bağlantı" adı verilen bir düzende üst üste dizer ve her sıra arasına harç sürer. Bağlantı, yükleri dağıtır ve duvarı birbirine bağlar. En yaygın olanları, düz bağlantı, İngiliz bağlantısı ve Flaman bağlantısıdır. Her birinin farklı bir görünümü ve yapısal davranışı vardır. Mutfakta, tuğla işçiliği farklı bir biçimde karşımıza çıkar. Bir tuğla peynir. Bir tuğla dondurma. Bir tuğla şekerleme. Her biri, servis için kesilmiş veya kırılmış katı bir bloktur.

Tuğla duvarlar yapısal veya kaplama amaçlı olabilir. Sağlam bir tuğla duvar kendi ağırlığını ve genellikle üzerindeki kat ve çatıların ağırlığını da taşır. Kalın, ağırdır ve temel gerektirir. Tuğla kaplama ise, arkasında hava boşluğu ve su yalıtımı bulunan, yapısal bir çerçeveye bağlanmış tek sıra tuğladan oluşur. Tuğla herhangi bir bina yükü taşımaz. Yağmur perdesi görevi görür. Modern tuğla binaların çoğu kaplama tuğla kullanır.

Tuğla işçiliğinin avantajları vardır. İyi yaşlanır. Sayısız renk ve dokuda bulunur. Az bakım gerektirir. Isı yalıtımı ve yangına dayanıklılık sağlar. Mutfakta, peynir tuğlası da iyi yaşlanır. Lezzet kazanır. Kesilir ve servis edilir. Duvar değildir. Bir malzemedir. Ama mantık benzerdir. Tuğla bir birimdir. İstiflenir veya kesilir. Kullanılır. Yemeğin ham maddesidir. Hem duvar ustası hem de aşçı tuğlalarla çalışır. Biri duvar örer, diğeri yemek yapar.