Karakterler birbirleriyle konuşur ve okuyucu bunları duyar. Diyalog, bir öykü, oyun veya film senaryosundaki konuşmanın yazılı temsilidir. İyi diyalog, olay örgüsünü ilerletir, karakteri ortaya çıkarır ve gerçek konuşmanın her tereddüdünü ve gereksiz kelimesini tekrarlamadan doğal konuşma yanılsamasını yaratır.

Oyun yazarları ve romancılar, farklı konuşmacıların ritimlerine kulak vermeyi öğrenirler. Bir çocuğun cümleleri bir yetişkinin cümlelerinden farklıdır; resmi bir karakterin üslubu, gündelik bir karakterinkinden farklıdır. "O dedi," "o mırıldandı") gibi atıf etiketleri ve olay örgüsü, okuyucunun kimin konuştuğunu ve başka neler olduğunu takip etmesine yardımcı olur. Aşırı açıklama veya doğrudan ifadeler, diyaloğun yapay görünmesine neden olabilir.

Dramada, diyalog neredeyse tüm öykü anlatım yükünü taşır. Nesir kurguda ise anlatım ve betimlemeyle dönüşümlü olarak kullanılır. Her iki durumda da, ilişkilerin sınandığı, sırların ortaya çıktığı ve çatışmaların tırmandığı yer sözlü diyaloglardır. Diyalog etkili olduğunda, okuyucular kendilerini karakterlerle aynı odada, anlatılanları dinlemek yerine dinliyormuş gibi hissederler.