Postacie rozmawiają ze sobą, a czytelnik podsłuchuje. Dialog to pisemne przedstawienie rozmowy w opowiadaniu, sztuce teatralnej lub scenariuszu filmowym. Dobry dialog rozwija fabułę, odsłania postacie i tworzy iluzję naturalnej mowy, nie powielając przy tym żadnych wahań i słów-zapychaczy z prawdziwej rozmowy.

Dramatopisarze i powieściopisarze wyrabiają sobie wyczucie rytmu różnych mówców. Zdania dziecka różnią się od zdań osoby dorosłej; dykcja postaci formalnej różni się od dykcji postaci potocznej. Znaczniki atrybucji („powiedziała”, „mruknął”) i rytmy akcji pomagają czytelnikowi zorientować się, kto mówi i co się dzieje. Nadmierne wyjaśnienia lub dosłowne stwierdzenia mogą sprawić, że dialog będzie wydawał się sztuczny.

W dramacie dialog niesie niemal cały ciężar opowiadania historii. W prozie fabularnej przeplata się on z narracją i opisem. Tak czy inaczej, to właśnie w dialogach relacje są wystawiane na próbę, ujawniają się sekrety, a konflikty narastają. Kiedy dialog działa, czytelnicy czują się obecni w pomieszczeniu razem z bohaterami, słuchają, a nie są im opowiadane.